Trendy w produkcji trzody chlewnej w Ameryce Łacińskiej: podsumowanie 2025 roku i perspektywy na 2026 rok

Rok 2025 upłynął pod znakiem silnego wzrostu produkcji wieprzowiny w całym regionie. Wyniki osiągnięte przez czołowe kraje potwierdziły ten trend – dodatnia dynamika wzrostu pozwoliła zwiększyć łączną produkcję do ponad 9,5 mln ton, co oznacza wzrost o 4,6% w porównaniu z 2024 r. W handlu międzynarodowym import osiągnął prawie 2,3 mln ton (+11,3% rok do roku), natomiast eksport wzrósł o 7,1%, do poziomu 1,9 mln ton. Pozorne spożycie w regionie wyniosło 10 mln ton, z czego 77% pochodziło z produkcji krajowej, a 23% z importu.

Poniższa analiza techniczna kluczowych wskaźników dla największych producentów wieprzowiny w Ameryce Łacińskiej przedstawia najważniejsze czynniki i trendy, które kształtowały rozwój sektora w 2025 r.

Brazylia: W 2025 r. produkcja wieprzowiny w Brazylii odnotowała wyjątkowo silny wzrost, umacniając pozycję kraju jako trzeciego największego eksportera na świecie po osiągnięciu rekordowego wolumenu eksportu wynoszącego 1,48 mln ton, kierowanego głównie na kluczowe rynki, takie jak Filipiny, Chiny i Chile. Tendencji tej towarzyszył stały wzrost produkcji, która osiągnęła 5,56 mln ton. Jednocześnie rynek krajowy potwierdził swoją siłę, notując wzrost pozornego spożycia o 1,9%. Chociaż import znacząco wzrósł, jego całkowity wolumen nadal pozostawał marginalny w porównaniu z wielkością całego sektora.

Meksyk: Produkcja wieprzowiny w Meksyku wyróżniała się w 2025 r., osiągając historyczny rekord na poziomie 1,92 mln ton i notując solidny wzrost o 6,0%, przewyższający dynamikę produkcji drobiu i wołowiny. Jednocześnie kraj odnotował bezprecedensowy napływ importu (1,91 mln ton), głównie ze Stanów Zjednoczonych i Kanady, przy czym szczególnie wyróżniał się wzrost zakupów z Brazylii o 76,8%. Z kolei mimo spadku eksportu rynek dysponował dużą podażą, co pozwoliło zwiększyć pozorne spożycie o 9,3% oraz podnieść spożycie per capita do 23,5 kg.

Argentyna: W 2025 r. produkcja wieprzowiny w Argentynie weszła w fazę wzrostu – produkcja przekroczyła 810 tys. ton. Rozwój ten był napędzany silnym popytem krajowym, który zwiększył pozorne spożycie do ponad 870 tys. ton, co przełożyło się na szacowane średnie spożycie na mieszkańca wynoszące 18,9 kg. W handlu zagranicznym eksport zmniejszył się o 14,9% pod względem wolumenu, podczas gdy import znacząco wzrósł, utrzymując charakterystyczny dla ostatnich lat deficyt handlowy i zwiększając udział produktów importowanych na rynku krajowym, gdzie stanowiły one 6,3% pozornego spożycia.

Kolumbia: Sektor zakończył 2025 r. rekordowym wzrostem i szeroko zakrojoną poprawą wyników, napędzaną przede wszystkim silnym popytem. Produkcja wieprzowiny wzrosła o 9,1%, przekraczając 660 tys. ton, natomiast pozorne spożycie przekroczyło 840 tys. ton, co odpowiada spożyciu 15,8 kg na mieszkańca. Mimo że import zwiększył się o 6,6%, krajowa produkcja utrzymała 79-procentowy udział w całkowitej konsumpcji.

Chile: Chilijski sektor wieprzowiny utrzymał stabilną produkcję, przy jednoczesnym umacnianiu rynku krajowego mimo niewielkiego spadku obrotów w handlu międzynarodowym. Odnotowano umiarkowany wzrost produkcji, która osiągnęła prawie 590 tys. ton. Z kolei zarówno import, jak i eksport nieznacznie spadły – odpowiednio o 1,8% i 3,4%. Taka sytuacja sprzyjała dalszemu wzrostowi popytu krajowego, dzięki czemu pozorne spożycie zbliżyło się do 460 tys. ton, a udział krajowej produkcji wzrósł do 71,9%.

Prognozy na 2026 r.

Wyniki osiągnięte w 2025 r. potwierdzają strukturalny wzrost zdolności produkcyjnych regionu, który jest bezpośrednio związany z rosnącym spożyciem krajowym pomimo wysokiego poziomu importu. W połączeniu z utrzymującym się trendem wzrostowym sektora trzody chlewnej w Ameryce Łacińskiej stanowi to solidną podstawę dla krótko- i średnioterminowych prognoz produkcji wieprzowiny.

Zgodnie z naszymi modelami ekonometrycznymi do końca 2026 r. perspektywy produkcji na głównych rynkach regionu pozostają bardzo korzystne – łączna produkcja w Ameryce Łacińskiej ma osiągnąć 9,85 mln ton. Najważniejsze wskaźniki i czynniki dla poszczególnych krajów przedstawiono poniżej:

Brazylia będzie nadal umacniać swoją pozycję światowej potęgi w produkcji i eksporcie wieprzowiny, osiągając szacowaną produkcję na poziomie 5,7 mln ton. Oczekuje się, że kraj zwiększy swoją obecność na strategicznych rynkach Azji Południowo-Wschodniej, co pozwoli zrekompensować prognozowany spadek popytu ze strony Chin. Produkcja będzie wspierana przez kluczowe przewagi konkurencyjne, takie jak bardzo dobre zbiory kukurydzy i soi przewidywane w nadchodzącym sezonie. Pozwoli to nie tylko utrzymać stabilne koszty produkcji, ale także zapewnić producentom korzystne marże.

Meksyk: Oczekuje się, że głównym motorem sektora pozostanie popyt krajowy, stymulując zarówno produkcję krajową (prognozowaną na poziomie 2,0 mln ton), jak i import. Jednak tempo wzrostu importu może wyhamować w związku z ostatnimi zmianami w polityce handlowej, w szczególności bezcłowymi kontyngentami importowymi dla Brazylii oraz wprowadzeniem ceł wobec krajów, z którymi Meksyk nie posiada umów o wolnym handlu (FTA). Dodatkowo prowadzone są postępowania antydumpingowe i antysubsydyjne dotyczące importu szynek i łopatek ze Stanów Zjednoczonych. Sytuacja ta może sprzyjać zastępowaniu importu produkcją krajową i stanowić dodatkowy impuls dla krajowego sektora, mimo presji związanej z endemicznymi chorobami, takimi jak PRRS.

Argentyna: Oczekuje się, że działania rządu ukierunkowane na poprawę sytuacji makroekonomicznej i handlu międzynarodowego nadal będą wywierać pozytywny wpływ, a produkcja osiągnie 876 tys. ton. Wysoka konkurencyjność wieprzowiny wobec wołowiny i drobiu (zarówno pod względem ceny, jak i preferencji konsumentów) wskazuje, że import może wzrosnąć, aby zaspokoić rosnący popyt. Jednocześnie, po uzyskaniu nowych zatwierdzeń weterynaryjnych w 2025 r., prognozowane jest odbicie eksportu w 2026 r.

Kolumbia: Oczekuje się utrzymania umiarkowanego wzrostu sektora, z produkcją na poziomie 686 tys. ton. Jednocześnie szczególną uwagę zwraca obecna sytuacja cen skupu, która wywiera znaczną presję na marże producentów i może destabilizować rynek.

Chile: Prognozy wskazują na utrzymanie stabilnego poziomu produkcji wynoszącego około 600 tys. ton. Szacuje się, że około 40% produkcji będzie przeznaczane na eksport, natomiast import będzie nadal wzrastał, aby uzupełnić niedobory podaży na rynku krajowym i zapewnić jego zaopatrzenie.

Złożona sytuacja geopolityczna i ryzyko dla łańcucha dostaw

Chociaż przedstawione powyżej prognozy wskazują na pozytywne perspektywy dla regionu, eskalacja i przedłużenie konfliktu między Stanami Zjednoczonymi a Iranem w 2026 r. mogłyby wywołać poważny szok podażowy dla produkcji wieprzowiny w Ameryce Łacińskiej, wynikający z niestabilności cen energii oraz wzrostu kosztów środków produkcji. Wzrost cen ropy naftowej i gazu ziemnego przekłada się bowiem bezpośrednio na wyższe koszty nawozów azotowych oraz transportu, co wywiera presję na wzrost cen kukurydzy i soi, nawet przy wysokiej globalnej podaży. Zakłócenia logistyczne zostałyby dodatkowo pogłębione przez niestabilność na kluczowych szlakach morskich, takich jak Cieśnina Ormuz, co ostatecznie doprowadziłoby do spadku rentowności sektora i znacznego ograniczenia marż producentów w regionie.

Ponadto, na poziomie makroekonomicznym, globalna niepewność wywołana wojną umacnia dolara amerykańskiego jako bezpieczną przystań, prowadząc do osłabienia lokalnych walut i wzrostu kosztów importu kluczowych zasobów dla sektora, takich jak materiał genetyczny, dodatki paszowe czy technologie. Równocześnie presja inflacyjna wynikająca z konfliktu zmusi banki centralne do utrzymywania wysokich stóp procentowych, co ograniczy dostęp do kredytów i spowolni inwestycje, m.in. w infrastrukturę oraz rozbudowę stad. Taka kombinacja czynników tworzy bardzo trudne otoczenie dla sektora, wymagające optymalnego zarządzania technicznego i finansowego w celu utrzymania konkurencyjności w okresie kryzysu.

Podsumowanie

Podsumowanie roku 2025 potwierdza, że produkcja wieprzowiny w Ameryce Łacińskiej znajduje się w fazie strukturalnej ekspansji, napędzanej wysoką produkcją, rosnącym udziałem w rynku międzynarodowym oraz systematycznie zwiększającym się spożyciem krajowym. Dzięki temu region skutecznie absorbuje większe ilości wieprzowiny – zarówno krajowej, jak i importowanej – zwiększając swój udział na rynku białka zwierzęcego i dostarczając produkt wysokiej jakości na wymagające rynki, takie jak Azja Południowo-Wschodnia.

Jednak mimo że prognozy wskazują na kontynuację tego trendu w 2026 r., sektor ponownie będzie musiał zmierzyć się z trudnym otoczeniem zewnętrznym. Eskalacja konfliktu między Stanami Zjednoczonymi a Iranem zwiększa zmienność cen energii i kosztów produkcji, co może bezpośrednio lub pośrednio podnieść koszty działalności w regionie. Jednocześnie utrzymuje się zagrożenie zawleczenia afrykańskiego pomoru świń (ASF) do Ameryki Łacińskiej oraz presja ze strony chorób endemicznych, takich jak PRRS, które również mogą ograniczyć potencjał rozwoju sektora.

W tym kontekście sukces branży w bieżącym roku będzie zależał od zdolności do skutecznego zarządzania tymi zewnętrznymi zagrożeniami. Stabilność sektora będzie opierać się na rygorystycznym zarządzaniu finansami, dążeniu do maksymalnej efektywności produkcji na fermach oraz ścisłym przestrzeganiu zasad bioasekuracji – elementach niezbędnych do ograniczenia presji na marże i utrzymania konkurencyjności w globalnym otoczeniu pełnym niepewności.