0
Intensyfikacja produkcji trzody chlewnej oraz selekcja linii hiperpłodnych doprowadziły do zwiększenia liczebności miotów, ale także do większej ich heterogeniczności oraz wzrostu udziału prosiąt o niskiej masie urodzeniowej, co pogarsza ich przeżywalność i wzrost pourodzeniowy, a w konsekwencji efektywność produkcji. W tym kontekście optymalizacja zarządzania okresem noworodkowym stanowi priorytet w celu poprawy przeżywalności i wyrównania miotów przy odsadzeniu. Dlatego przeprowadzono łączną ocenę głównych wczesnych czynników determinujących wyniki produkcyjne prosiąt.
Celem badania była analiza wpływu masy urodzeniowej, kolejności miotu oraz relacji między rodzeństwem na wzrost w okresie laktacji oraz masę ciała przy odsadzeniu. Badanie przeprowadzono na fermie komercyjnej loch hiperpłodnych, obejmując indywidualny monitoring 1 403 prosiąt od urodzenia do odsadzenia. Rejestrowano masę ciała przy urodzeniu i odsadzeniu, średnie dzienne przyrosty (ADG), kolejność miotu oraz śmiertelność; zwierzęta sklasyfikowano jako o prawidłowej masie, niedowagowe oraz skrajnie niedowagowe.
Uzyskane wyniki potwierdzają, że masa urodzeniowa jest kluczowym czynnikiem determinującym: jest powiązana ze średnimi dziennymi przyrostami, masą ciała przy odsadzeniu oraz śmiertelnością przed odsadzeniem, wpływając zarówno na przeżywalność, jak i wzrost pourodzeniowy. Prosięta o niższej masie urodzeniowej wykazują wyższą śmiertelność oraz niższe ADG, natomiast prosięta o prawidłowej masie osiągają wyższą masę przy odsadzeniu i niższą śmiertelność. Kolejność miotu również odgrywa istotną rolę i powinna być uwzględniana w zarządzaniu: prosięta o prawidłowej masie osiągają najlepsze wyniki przy lochach w 5. i 6. cyklu, natomiast prosięta o niskiej masie – przy 3. cyklu. Wyniki te uzasadniają wdrażanie ukierunkowanych strategii dla prosiąt o niskiej masie urodzeniowej oraz ich redystrybucję według masy i kolejności miotu w celu optymalizacji produktywności i dobrostanu w porodówce.