Ocena wpływu temperatury i czasu na przeżywalność wirusów PRRSV i PEDV na powierzchniach skażonych doświadczalnie

Fomity mogą odpowiadać za wprowadzenie wirusów na fermy trzody chlewnej, co podkreśla znaczenie wdrażania praktyk minimalizujących ryzyko ich zawleczenia. Celem badania była ocena skuteczności różnych kombinacji temperatury i czasu ekspozycji w wykrywaniu żywych wirusów PRRSV i PEDV na powierzchniach powszechnie występujących w strefach przyjęcia dostaw na fermach świń.

Metody: Dwa izolaty PRRSV (MN 184 oraz wariant 1-4-4 L1C) oraz jeden izolat PEDV (NC 49469/2013) naniesiono na tekturę i aluminium. W badaniu doświadczalnym testowano kombinacje czterech temperatur (20°C, 30°C, 40°C i 50°C) oraz sześciu czasów ekspozycji (15 minut, 60 minut, 6 godzin, 12 godzin, 24 godziny i 36 godzin) pod kątem obecności wirusów na każdym rodzaju powierzchni. Po oznaczeniu miana wirusa jego obecność oceniano na podstawie efektu cytopatycznego oraz barwienia immunofluorescencyjnego. Miana wyrażano jako log₁₀ TCID₅₀/ml, a do oceny różnic między wariantami oraz czasu do niewykrywalności żywego wirusa zastosowano modele regresji i obliczenia okresu półtrwania.

Wyniki: Wyniki wskazują, że minimalny czas przetrzymywania powierzchni w celu niewykrycia wirusa przy temperaturze 30°C wynosił 24 godziny, przy 40°C – 12 godzin, a przy 50°C – 6 godzin; powierzchnie aluminiowe potrzebowały więcej czasu niż tekturowe, aby osiągnąć docelową temperaturę. Ponadto wyniki sugerują, że wariant PRRSV 1-4-4 L1C charakteryzował się dłuższym okresem półtrwania w wyższych temperaturach w porównaniu z PRRSV MN 184.

Wnioski: Odpowiednie kombinacje czasu i temperatury skutecznie obniżają stężenie wirusów PRRSV i PEDV na różnych powierzchniach występujących w strefach przyjęcia dostaw na fermach trzody chlewnej.