Praktyczne wskazówki dotyczące diagnozowania chorób

Czym jest diagnoza? Diagnoza to zrozumienie przyczyny choroby. Większość chorób i stanów chorobowych świń ma podłoże wieloczynnikowe, a więc w grę może wchodzić jedna lub kilka bakterii i/lub wirusów, a także czynniki wynikające z warunków życia świń: czynniki środowiskowe, żywieniowe i związane z zarządzaniem.

Diagnoza pomoże nam zrozumieć, które z tych czynników są najważniejsze, a jeśli zrozumiemy przyczynę choroby, będziemy wiedzieli, co robić.

Opis przypadku

Pierwszym krokiem jest zebranie opisu przypadku: Co właściwie dzieje się w gospodarstwie i jakie są jego cele?

Informacje ogólne o gospodarstwie:

• Wielkość stada. Jakie zwierzęta są w posiadaniu gospodarstwa? Skąd pochodzą zwierzęta?
• Co robią ludzie?
• Jakie objawy zaobserwowano u świń? Czy kaszlą? Czy jadły?
• Co mówią nam dane gospodarstwa?

Wizyta w gospodarstwie to nadal podstawowy krok (Fot. 1). Musimy tam pojechać i zobaczyć, co się dzieje. Możemy uzyskać filmy, zdjęcia i dane, ale zawsze, gdy odwiedzamy gospodarstwo, dowiadujemy się o rzeczach, o których pracownicy nie chcą nam powiedzieć - być może dlatego, że nie uważają tego za ważne lub warte poznania przez weterynarza, a czasami są to rzeczy, które ludzie naprawdę chcą ukryć. Innym razem ludzie mogą być nieświadomi problemów.

Przejdźcie się po gospodarstwie, aby dokonać obserwacji i badania. Przestań mówić i posłuchaj świń. Naucz się patrzeć na świnie i ćwicz w tym swój wzrok. Ważne jest, aby patrzeć na każdą z nich. Mówię ludziom, że muszą patrzeć każdej świni w oczy.

W jakim stanie są ich ciała? Jaka jest ilość wypełnienia jelit? Czasami jelita są wypełnione, ale kondycja ciała słaba. Przyjrzyj się podajnikom paszy: Czy są zatkane lub czy nie wycieka z nich pasza? Czy pasza jest zużywana? Czy pasza jest marnowana? Co znajduje się w karmidle?

Jaka jest temperatura rektalna zwierząt? Normalna temperatura zdrowej świni od urodzenia do kilku miesięcy życia będzie wynosić około 39,2 ℃.

Zawsze miej przy sobie kredkę/spray i oznaczaj świnie, które możesz chcieć ponownie zbadać lub przeznaczyć na sekcję. Nie ufaj swojej pamięci lub pamięci personelu, aby zlokalizować te świnie. Zapisz, w którym budynku lub kojcu znajdowały się te zwierzęta.

Co wyczuwasz? Co czujesz? Sposób, w jaki ubrania wiszą na Twoim ciele, powie Ci, jaka jest wilgotność względna.

Smak również dostarcza informacji. W gospodarstwie jednego z klientów lochy nie jadły. Po spróbowaniu paszy stwierdziliśmy, że była ona bardzo gorzka, ponieważ ktoś dosypywał do niej tylmikozynę.

Badania inwazyjne obejmują sekcję, pobranie krwi lub kontrolę uboju.

Liczba zwierząt poddanych sekcji zależy od stada: niektóre gospodarstwa otworzą każdą świnię, jeśli nie są pewne co do przyczyny śmierci.

Aby wykonać sekcję dla celów diagnostycznych:

• Wybierz kilka świń z gorączką (większą lub równą 39,7). Kandydatami mogą być również świnie oznakowane podczas wizyty.
• Martwe świnie nie są tak przydatne. Często są one w złym stanie i cierpiały na przewlekłe choroby.
• Potrzebujesz solidnej, łatwej do czyszczenia powierzchni, ostrego noża do trybowania (nie skalpela), rękawiczek, a w przypadku pobierania próbek: woreczków, alkoholu i zapalniczki.
• Kluczowe znaczenie mają porządek i higiena:
  • najpierw otwórz klatkę piersiową, aby mieć pewność, że płuca nie zostaną zanieczyszczone
  • następnie mózg
  • a następnie jelita, i to w takiej kolejności.

Jeśli najpierw zbadasz jelita, to to, co jest w jelitach, znajdziesz we wszystkich innych tkankach.

Pobieranie próbek: Każda próbka musi być umieszczona w osobnym worku, aby uniknąć zanieczyszczenia krzyżowego. Próbki należy pobierać z zachowaniem ostrożności, a do opalania narzędzi należy używać alkoholu i zapalniczki.

Do badań histopatologicznych należy utrwalić tkanki w formalinie: 10% formaliny (1 część formaliny w 9 częściach wody). Jeżeli formalina nie jest dostępna, można użyć czegoś o stężeniu wyższym niż 70% etanol, aby rozpocząć utrwalanie, a następnie ponownie utrwalić tkankę w laboratorium. Nie jest to rozwiązanie idealne, ale lepsze to niż nic i lepsze to niż nie pobieranie żadnych próbek.

Do utrwalenia należy pobierać małe fragmenty (o średnicy nie większej niż 2 cm). Przepłucz jelito formaliną lub etanolem, aby kosmki zostały dobrze utrwalone.

Zastanów się, skąd pobrać próbkę w zależności od problemu: jeśli masz problem z E. coli, pamiętaj, że E. coli powodująca ten problem znajduje się w jelicie czczym, a nie w okrężnicy, dlatego wymazy z odbytnicy nie są najlepszym wyborem i mogą dostarczyć mylnych informacji.

Dostarczanie próbek do laboratorium

Zastanów się, ile czasu zajmie dostarczenie ich do laboratorium. Oddziel tkanki utrwalone od świeżych. Jeśli to możliwe, zamroź próbki do badania metodą PCR. Unikaj stosowania szkła, które może się stłuc, i kostek lodu, które się roztopią. Lepiej stosować wkłady chłodzące lub butelki z zamrożoną wodą. Materiał chłodzący należy owinąć papierem lub włożyć do torby, aby uniknąć wycieku skroplin.

Histopatologia

Histopatologia rozszerza zakres tego, co można zobaczyć wzrokiem. Pomaga zinterpretować wyniki innych badań, a często może wystarczyć do postawienia diagnozy.

Proces przygotowania próbek do badania histopatologicznego trwał kiedyś kilka dni, ale obecnie w razie potrzeby można go wykonać w ciągu 4 godzin.

Czasami możemy znaleźć rzeczy, których nie spodziewaliśmy się zobaczyć. (Fot. 3)

Bakteriologia

Hodowlę bakteryjną wykonuje się z dwóch głównych powodów:

• Aby zidentyfikować bakterie i wykonać test wrażliwości, który pomoże w wyborze antybiotyku do zastosowania.
• Aby namnożyć bakterie do przygotowania szczepionek autogennych.

PCR i ELISA są bardzo popularnymi i dobrymi narzędziami diagnostycznymi. PCR pozwala wykryć obecność potencjalnego patogenu. Test ELISA pozwala stwierdzić, jaki jest poziom przeciwciał u zwierzęcia. Poziom przeciwciał jest odpowiedzią zwierzęcia na kontakt ze szczepionką lub patogenem.

Są to w istocie tylko testy diagnostyczne; nie mówią nam one, dlaczego świnie są chore. Są to pewne informacje, ale nie stanowią diagnozy. Czasami można postawić diagnozę na podstawie jednego testu, ale zazwyczaj, aby postawić diagnozę, zbieramy informacje i łączymy je w całość.

Lekarz weterynarii musi zrobić krok w tył i obserwować, co się dzieje. Musimy zebrać dane, przekształcić je w prawdziwe informacje, a następnie przekształcić te informacje w solidną diagnozę. Na koniec podejmujemy jakieś działania, oceniamy rezultat, korygujemy działania i ponownie je oceniamy.