Diagnostyka laboratoryjna: Salmonella

Dostępne testy:

Hodowla bakteryjna

• Izolacja żywego organizmu z tkanek objętych zmianami
• Rodzaje próbek: kał, krew, śledziona, płuca, wątroba, węzły chłonne
• Zalety:
  • W ciężkich przypadkach bakterie można łatwo wyhodować w ciągu 1 lub 2 dni.
  • Łatwe do wykonania w każdym laboratorium (również wewnętrznym)
  • Stosunkowo niski koszt
• Wady:
  • W przypadku próbek krwi może być konieczne selektywne wzbogacanie.
  • DO wzrostu bakterii może nie dojść w próbkach pobranych od świń, którym wcześniej podawano antybiotyki.
  • Kał nie jest wiarygodny do celów diagnostycznych w przypadkach ogólnoustrojowych
  • Wysiewanie nie jest stałe; występuje okresowe wysiewanie w czasie.

Wrażliwość na środki przeciwdrobnoustrojowe

• Testuje zdolność żywych organizmów do wzrostu in vitro w określonych stężeniach różnych środków przeciwdrobnoustrojowych
• Rodzaje próbek: kał, krew, śledziona, płuca, wątroba, węzły chłonne
• Zalety:

  • Identyfikacja wrażliwości lub oporności określonego izolatu na powszechnie stosowane środki przeciwdrobnoustrojowe

  • Identyfikacja trendów oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe

• Wady:

  • Wymaga izolatu bakteryjnego

  • Testy in vitro mogą nieznacznie różnić się od wyników in vivo

  • Niektóre określone środki przeciwdrobnoustrojowe mogą nie być dostępne do testowania lub mogą wymagać oddzielnych, specjalnych testów

  • Umiarkowany koszt

Serotypowanie bakterii

• Podział na serogrupy następuje na podstawie identyfikacji różnych antygenów O i H w izolatach Salmonella
• Zalety:
  • Określanie serotypów można wykonać poprzez:
    • Stosowanie różnych antysurowic
    • Technikę łańcuchowej reakcji polimerazy (PCR), która wykrywa obecność specyficznych sekwencji kwasów nukleinowych (DNA) związanych z określonymi antygenami
    • Wykorzystanie mikromacierzy do wykrywania specyficznych sekwencji DNA dla specyficznych antygenów
  • Pomaga określić patogenność izolatu bakteryjnego na podstawie serotypowania związanego z określonymi antygenami
• Wady:
  • Wymaga izolatu bakteryjnego
    Umiarkowany koszt

Test immunoenzymatyczny (ELISA)

• Wykrywa obecność przeciwciał

• Rodzaje próbek: surowica i płyn ustny

• Zalety:

  • Zwierzęta pozostają dodatnie przez wiele tygodni

  • Może być stosowany w przypadkach przewlekłych

  • Można wykorzystać sparowane próbki w celu potwierdzenia niedawnego zakażenia

• Wady:

  • Wykryte specyficzne przeciwciała i czas wykrycia mogą się nieznacznie różnić w zależności od dostępnych zestawów komercyjnych.

  • Seropozytywność zwierząt może wynosić od 3 lub 4 dni do ponad 3 tygodni; różny czas do serokonwersji w zależności od serotypu i dawki narażenia.

  • Nie można odróżnić przeciwciał poszczepiennych od tych po zakażeniu dzikim typem.

  • Nie ma spójnej odpowiedzi serologicznej na zakażenie; różne serotypy i różne dawki zakażenia mają wpływ na odpowiedź immunologiczną.

  • Przeciwciała matczyne mogą komplikować interpretację wyników we wczesnych stadiach hodowli.

Interpretacja wyniku:

Hodowla bakteryjna

• Wzrost:

  • Umiarkowany do dużego: wysoce sugeruje przyczynę choroby

  • Niewielki: interpretacja zmienna

  • Brak wzrostu: zwierzę prawdopodobnie wcześniej leczone antybiotykami, brak siewstwa w momencie próbobrania lub bakterie nie mają istotnego wkładu

Wrażliwość na środki przeciwdrobnoustrojowe:

• Wrażliwe: możliwy dobry wybór do leczenia, jeśli środek przeciwdrobnoustrojowy może dotrzeć do tkanki docelowej

• Odporne: wybierz inny środek przeciwdrobnoustrojowy

• MIC: wartości MIC są wykonywane w celu zapewnienia, że wybrany środek przeciwdrobnoustrojowy osiągnie wymienioną wartość MIC w narządzie docelowym

Serotypowanie:

• Serotypowanie umożliwia grupowanie według serotypów, co jest bardzo cenne przy określaniu znaczenia izolatów.

Tabela z najczęściej występującymi serotypami Salmonella i ich odpowiednimi grupami serologicznymi.

Grupa B	Grupa C1	Grupa D
Derby	Choleraesuis	Dublin
Heidelberg	Infantis	Enteritidis
Typhimurium	Newport

ELISA

• Dodatni:
  • Wcześniejsza ekspozycja na szczepionkę lub bakterie dzikiego typu.
  • W celu potwierdzenia niedawnego zakażenia można użyć sparowanych próbek surowicy pobranych w odstępie dwóch do trzech tygodni.
• Ujemny:
  • Negatywny na szczepionkę lub ekspozycję na bakterie dzikiego typu.
  • Zakażenie zbyt wczesne, aby je wykryć.
  • Niska dawka narażenia.
  • Zakażenie łagodnymi serotypami.
  • Stosowanie antybiotyków może hamować wzrost bakterii, co prowadzi do niższej dawki ekspozycji i mniejszej odpowiedzi immunologicznej.

Możliwe scenariusze:

Tuczniki z biegunką (ostrą lub przewlekłą):

• Pobrać próbki kału od 10 lub więcej nieleczonych świń biegunkujących i połączyć je w grupy po 5 sztuk oraz przekazać do hodowli bakteryjnej i oznaczenia wrażliwości.
• Zidentyfikować serotyp wszystkim próbkom Salmonella z wynikiem dodatnim.

Tuczniki z chorobą systemową (z lub bez biegunki):

• Sekcja 1-3 niedawno padłych lub poddanych eutanazji świń. Pobrać tkanki do hodowli bakteryjnej (śledziona, wątroba, węzły chłonne żołądkowo-wątrobowe).

Określanie czasu ekspozycji:

• Pobrać próbki od 10-15 świń w wieku 8, 12, 16 i 20 tygodni.
  • Dwa podejścia do zbierania próbek:
    • poprzeczne – zbieranie z różnych grup wiekowych w jednym czasie (szybsze uzyskanie wyników).
    • podłużne– pobierać od tych samych świń przez dłuższy czas (wyniki są dokładniejsze przy interpretacji serologicznej).
• Próbki surowicy badać indywidualnie metodą ELISA.
• Próbki kału, zebrać w grupy po 5 osób w zależności od grupy wiekowej i przekazać na posiew bakteryjny i oznaczenie wrażliwości.
• Określić serotyp wszystkim próbkom dodatnim na obecność Salmonella.