PCV3: nowy cirkowirus związany z PDNS i problemami rozrodczymi

Choroba związana z cirkowirusem świń (PCVAD) klinicznie objawia się zespołem wyniszczenia poodsadzeniowego u świń (PMWS), chorobami układu oddechowego i pokarmowego, problemami rozrodczymi, zespołem skórno-nerkowym (PDNS). Cirkowirus świń typu 2 (PCV2) jest niezbędnym elementem PCVAD, chociaż rola w etiologii PDNS nie jest dobrze udokumentowana. Nowy cirkowirus, oznaczony jako cirkowirus świń typu 3 (PCV3), został stwierdzony u loch, które padły nagle, z objawami klinicznymi PDNS. Kapsyd i replikaza białek PCV3 jest tylko odpowiednio w 37% i 55% identyczne z PCV2. Poronione płody od macior z PDNS zawierały wysokie poziomy PCV3 (7,57 x 107 kopii genomu / ml), i metodą PCR i sekwencjonowaniem metagenomicznym nie odnaleziono innych wirusów. Immunohistochemia (IHC) próbek tkanek od macior zidentyfikowała antygeny PCV3 w skórze, nerkach, płucach, węzłach chłonnych i próbkach ze zmian typowych dla PDNS oraz martwicze zapalenie naczyń, zapalenie kłębuszków nerkowych, ziarniniakowe zapalenie węzłów chłonnych i płuc. Dalsze badania archiwalnych próbek tkanek z PDNS, które były negatywne dla PCV2 wykazały poprzez analizę IHC, że 45 z 48 próbek było dodatnich dla PCV3 metodą ilościowej PCR (qPCR).
Wyniki te sugerują, że PCV3 powszechnie krąży u świń w USA i może byc czynnikiem etiologicznym PDNS i problemów rozrodczych. Ze względu na znaczący ekonomiczny wpływ PCV2, konieczne są dalsze badania w celu wyjaśnienia znaczenia PCV3 w PCVAD.

ZNACZENIE: Cirkowirus świń typu 2 (PCV2) został po raz pierwszy zidentyfikowany w sporadycznych przypadkach PMWS w Kanadzie na początku lat 90-tych. Epidemia ciężkiej choroby układowej wywołanej PCV2 rozprzestrzeniła się na cały świat w ciągu dekady. Pomimo skutecznej kontroli z użyciem szczepionek komercyjnych, PCV2 pozostaje jednym z najbardziej znaczących gospodarczo wirusów świń. Cirkowirus świń typu 3 (PCV3), który jest spokrewniony ze znanymi cirkowirusami, został zidentyfikowany u loch z PDNS i problemami rozrodczymi. PCV2, który był zawsze podejrzewany za czynnik etiologiczny takich problemów, nie została zidentyfikowany. Wysokie poziomy kwasu nukleinowego  PCV3 w poronionych płodach, zidentyfikowane za pomocą ilościowego PCR, a także antygen PCV3 zostały znalezione w histologicznych zmianach typowych dla PDNS u macior. PCV3 zidentyfikowano również w archiwalnych próbkach diagnostycznych PDNS, które uprzednio zostały przetestowane jako negatywne dla PCV2 poprzez analizę IHC.